Mijn moeder werd geboren op 27 februari 1927. Ze zou nu 81 zijn, maar ze werd maar 53. Ze stierf toen ik 23 was.

Ik kan me niet voorstellen hoe ze nu zou zijn. Ik kan kijken naar Cons moeder, naar Henks moeder, naar vrouwen als Babs en Connie, die haar leeftijd hebben. Maar ik zie niet mijn moeder. Ik zie andere vrouwen.

Ik heb nooit een volwassen relatie met mijn moeder gehad. Ze werd ziek toen ik dertien was, en tien jaar later was dood, zonder eigenlijk ooit meer goed hersteld te zijn. Inmiddels leef ik al bijna dertig jaar zonder haar, is er in mijn leven ontstellend veel gebeurd wat ze niet heeft meegemaakt.

En toch denk ik dat ze het wel weet. Ik zie haar op een wolkje zitten daarboven, samen met een paar vriendinnen, lachen om die malle dochter die hier beneden soms aan haar denkt en haar nog altijd mist.

Een oud-collega, mijn leeftijd, twee kinderen thuis van 19 en 15, verloor haar man aan kanker. Binnen vijf maanden. Onbehandelbaar, net als indertijd mijn vriendin Joke, omdat ze de oorspronkelijke tumor niet konden vinden.

Andere oud-collega, ook mijn leeftijd. Worstelt zelf met de ziekte van Kahler, beenmergkanker. Mijn neef Theo was 43 toen hij daar aan stierf. Het komt normaal niet bij jonge mensen voor. Deze collega heeft, net als Theo indertijd een auto-infuus gehad van 'schoongemaakt' beenmerg. De enig mogelijke behandeling tot nu toe. Overlevingskans is niet bekend. De behandeling wordt pas een aantal jaren toegepast, de langstlevende overlevende leeft nu ca acht jaar na zijn behandeling. Nu heeft zijn vrouw, van die collega dus, borstkanker.

Geluk is soms heel simpel. Kijken naar wat je hebt en denken: wij zijn mazzelaars.

--
Christa

Ja, gek, raar, niet te begrijpen.

Hij is altijd wel lief maar als je hem optilt en/of beet houdt dan gaat ie grommen.

Maar vanmorgen tijdens het wachten op mijn broer tilde eerst Esther, een begeleidster, hem op om hem daarna bij Brit op haar schoot te zetten.
Brit zit in een rolstoel en heeft niet al te veel schoot dus moest ze hem toch we stevig beethouden.

Geen kik, niets, helemaal niets.

Toen ie het zat was gewoon een beetje nerveus gekronkel en meer niet.

Zo zou dat hier thuis ook wel mogen hoor Jaap.

Con

Maar deze lijkt nog beter te passen dan de adhd-plu. Gelukkig helpt de effexor.

Mishandeling leidt tot andere activiteit genen

NRC, 24 februari 2009, Niki Korteweg

Wie als kind mishandeld of seksueel misbruikt is, reageert de rest van zijn leven vaak hevig op stress. Canadese onderzoekers van McGill University in Montreal hebben nu een biologische basis voor dat effect gevonden. Bij slachtoffers van mishandeling blijkt in de hersenen een gen geblokkeerd dat een belangrijke rol speelt in de reactie op stress. Er zijn methylgroepen aan gebonden, waardoor het gen geen eiwit meer maakt. Een wetenschappelijk artikel over de vondst verscheen zondag online op de website van Nature Neuroscience.

De Canadezen onderzochten de hersenen van 24 zelfmoordslachtoffers. Twaalf waren als kind mishandeld, fysiek of seksueel. Bij hen troffen de onderzoekers veranderingen aan in het gen NR3C1. Dat gen bevat de genetische code voor een eiwit (een receptor) waar tijdens een stressreactie boodschappermoleculen aan binden.

De Canadezen richtten zich op de hippocampus, het hersendeel waar deze receptor het meest te vinden is. Bij twaalf mensen die zelfmoord hadden gepleegd maar geen nare jeugd hadden gehad, en bij mensen die op een andere manier waren gestorven, vonden ze de genveranderingen niet.

Het gaat om epigenetische veranderingen, waarbij er remmende molecuulgroepen (methylgroepen) aan het gen zijn vastgezet. Hierdoor ontstaan er in het brein minder van die zogenaamde glucocorticoidreceptoren.

De bewuste receptor maakt deel uit van een belangrijk stress-regulerend systeem in het lichaam, waarin verschillende hersendelen samenwerken met de bijnier. Als de receptor mist, raakt dit systeem overactief, niet alleen onder stressvolle omstandigheden maar ook onder normale. Dat is vaak het geval bij stemmingsstoornissen, schizofrenie en suïcidaal gedrag.

Uit eerder onderzoek was al gekomen dat de reactie op stress door dit systeem overdreven is bij mensen die als kind mishandeld of verwaarloosd zijn. Ook was al aangetoond dat bij verwaarloosde ratten- en muizenjongen door epigenetische veranderingen minder van de NR3C1-receptor ontstaat.

De Canadezen laten nu met hun studie zien dat de eerdere bevindingen bij ratten ook voor mensen gelden. De manier waarop ouders met hun kind omgaan blijkt via epigenetische veranderingen de werking van het stress-systeem van het kind te beïnvloeden.

Moeders kunnen dit zelfs voor de geboorte van hun baby al veroorzaken, bleek uit een onderzoek vorig jaar. Wanneer zij depressief zijn in het derde trimester van de zwangerschap, hangen aan het NR3C1 gen van de baby meer methylgroepen dan gewoonlijk. Zo zou een moeder haar neiging tot depressie kunnen doorgeven aan haar kinderen.

--
Christa

Hyacintjes op kantoor.

Wat zitten er toch veel herinneringen vast aan muziek. Als je kijkt bij deezer.com, kun je daar een 'smart' radiostation beluisteren (klik een van de opties aan bij smartradio en maak het 'jouw' station door nummers die je niet mooi vindt weg te klikken).
Je kunt er ook playlists maken. Nummers uitzoeken die je mooi vindt en dan toevoegen aan je eigen playlist (de mijne heet Springkikker" en je kunt hem hier ook beluisteren als je op de 'play'knop drukt van Deezer's).

Ieder nummer wat ik vind zit vol herinneringen en ieder nummer wat ik vind brengt andere nummers boven uit mijn herinnering. Uren plezier, mijmeringen, verdriet.

Wat handig:
Infoworld: 10 Outlook-ergernissen en hun oplossingen

Thuis gebruik ik weliswaar alleen de agenda, maar toch zitten hier handige tips bij!

AMSTERDAM - Mannelijke walvissen verkiezen grote en dikke vrouwtjes boven kleinere exemplaren, zo hebben Amerikaanse wetenschappers ontdekt.

Onderzoekers van de universiteit van Hawaï verdiepten zich vijf jaar lang in het gedrag van parende bultruggen rondom het eiland Maui.

In de winter en lente verzamelen de walvissen zich in kustgebieden om zich daar voort te planten. Bij dat ritueel zwemmen de mannetjes constant dicht bij een vrouwtje in de buurt om haar duidelijk te maken dat ze met haar willen paren.

Sonarapparatuur
De wetenschappers berekenden met sonarapparatuur de omvang van de verschillende dieren. Ze ontdekten daarbij dat de grootste walvisvrouwtjes konden rekenen op veel meer belangstelling dan hun kleinere soortgenoten. Mannetjes vochten vaak letterlijk om een plek naast een van de grotere vrouwtjes.

De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Animal Behaviour.

Zwaarlijvigheid
"Terwijl zwaarlijvigheid natuurlijk een groot probleem is bij mensen, geldt bij de grootste dieren ter wereld: hoe dikker hoe beter", aldus hoofdonderzoeker Adam Pack op de website van Discovery Channel.

De aantrekkingskracht van omvangrijke walvisvrouwtjes is volgens de wetenschappers evolutionair te verklaren. Walvisvrouwtjes met een groot lichaam en veel vetten zijn beter in staat om een gezond jong op de wereld te zetten, zo blijkt uit eerder onderzoek.

Hun kalveren zijn gemiddeld groter en beter doorvoed bij de geboorte, dan de kalveren van 'slanke' walvissen.

© NU.nl/Dennis Rijnvis
Uitgegeven: 16 februari 2009 06:34
Laatst gewijzigd: 16 februari 2009 08:11

Con is dyslectisch. Als je dat woord in één keer foutloos kan tikken, ben je het niet.

Vanmorgen was er weer een mooi woord in de krant. Zelfs ik had er moeite mee:

Merwedekademoord.

--
Christa

Gisterenavond met Luus, Thecla en Con naar Anatevka in de Rijswijkse schouwburg.

Helaas hadden we kaartjes voor eergisteren! Gelukkig waren er nog vier plekjes vrij op de achterste rij waar we mochten gaan zitten.

Prachtige voorstelling met Henk Poort als Tevje. Natuurlijk hangen de schaduwen van Lex Goudsmit en Topol boven hem, maar ik denk dat ze hem goedkeurend toelachen vanaf hun wolkje daarboven. Hij deed het prima. En niet alleen hij trouwens. Het was heerlijk om naar te luisteren.

--
Christa

Con en ik zijn vanochtend samen met lijn 17 naar kantoor gegaan; hij heeft een cursus op het Lange Voorhout. Op zijn vaste halte stapte Ton in, op weg naar zijn werk in het Strijkijzer.
Hij heeft bedrijfskleding van Vestia en is zo verschrikkelijk stoer geworden:

Mirjam, zijn werkcoach, was er van de week even om wat formulieren te ondertekenen en we zijn er allemaal van overtuigd dat Ton ontzettend volwassen aan het worden is, en dat deze baan heel goed voor hem is!

--
Christa

Henks moeder in september 2008

en in 2005, op onze bruiloft.

Ze overleed gisteren, 83 jaar oud.

--
Christa

De Britten hebben een redelijk goede smaak lijkt het wel.

Het is ongeveer een kwartiertje lopen van het station naar het hotel. Net toen ik de laatste huizen achter me liet, zo ongeveer halverwege, gingen de straatlantaarns uit. Ik dacht nog: hm, die hadden ze best een kwartiertje langer mogen laten branden. Maar toen ik bij het hotel aankwam bleek alles uit behalve de noodverlichting. Ik wist gelukkig wel hoe ik een automatische deur open kreeg. Gewoon je vingers ertussen en open trekken. Zo zijn die vergaderingen met de verwantenraad toch nog ergens goed voor. En zo zat ik om kwart voor tien op mijn kamer met een kaars.

De eerste poging om het netwerk weer op te starten mislukte rong half twaalf. Er was 4-tiende seconde licht en een geluid van de telefoon. En toen weer stil en donker. Toen heb ik mijn kaars in de badkamer gezet. Ik wilde hem niet uitdoen, ik heb immers geen aansteker of lucifers.

De tweede keer, ergens tussen één en twee lukte het wel. Toen was er licht - ook in de badkamer. Dus moest ik mijn bed weer uit. Maar ik heb sowieso niet super geslapen. Dat lijkt toch wel erg een gewoonte te worden.

Morgen en overmorgen heb ik cursus. Leergang Ambtelijk Secretariaat. In Rhenen, in hotel 't Paviljoen. Twee nachten alleen in een groot hotelbed.

Sinds januari vorig jaar ben ik niet één dag meer alleen thuis geweest. Altijd zijn Con of Henk thuis. Henk werkt niet meer, maar zo af en toe moet hij toch weg. Hij biljart, hij pokert. Maar op die avonden of middagen is Con altijd thuis. Con werkt, maar op die dagen is Henk altijd thuis.

En ik ben zo graag af en toe een dagje, een middagje, in mijn eentje thuis. Ik doe niks bijzonders. Niks anders dan wat ik doe als er wel iemand anders thuis is. Maar gewoon in huis zijn zonder de aanwezigheid van anderen te voelen.

Ach
Het komt wel goed.

Vannacht ben ik alleen. En morgennacht ook.

Het bord naast de lift. Het geeft me altijd het gevoel dat we vijf etages de grond in gaan, in plaats van omhoog. Maar dat is natuurlijk niet zo.