Was ik 's-avonds op mijn broertje aan het letten want mijn ouders waren bij een vergadering van zijn school, het Mytyl vormingscentrum, dat tegenwoordig het Tytylcentrum is. Dat zou officieel geopend worden door de koningin, nee niet Beatrix maar Juliana.
Ik weet niet meer wanneer de opening zou zijn maar ik weet nog wel dat ik de kanonsschoten heb geteld en dat ik uitkwam op een meisje, waarschijnlijk heeft de adhd toen ook al parten gespeeld.

Toch wel leuk dat die herinneringen zo nu en dan boven komen.

Con

In een van mijn columns heb ik al eens over mijn schoonmoeder en het aanvragen van een pgb geschreven. Dat speelde zich een paar jaar geleden af, toen de WMO van toepassing werd en onder meer de thuiszorg overgeheveld werd naar de gemeenten.

Nu ligt ze al weer bijna een jaar in Hulst, in De Blaauwe Hoeve. Een instelling met een ziekenhuisafdeling, een revalidatiecentrum, aanleunwoningen en ook een hospice met een aantal kamers.

Eindstation.
Ze is moedig, ze vecht, ze overleeft. Nu al ruim drie jaar. Eerst een niertumor die is verwijderd, daarna uitzaaiingen in haar longen die ze min of meer op eigen kracht heeft bestreden en lang de baas is gebleven. De botkanker zal haar uiteindelijk nekken, maar ook nu geeft ze nog niet zomaar op.

Haar eigen woonplaats Zaamslag valt onder de gemeente Terneuzen. De voorzieningen die ze tot nu toe had liepen dan ook via Terneuzen. Nu ze naar het hospice is overgebracht, is ze officieel verblijvend in Hulst. En in een AWBZ-instelling. Terneuzen trekt dus de voorzieningen in die ze van die gemeente kreeg via de WMO: een rolstoel en een taxivergoeding voor die enkele keer dat ze nog eens een dagje naar huis kan of naar het ziekenhuis in Terneuzen moet.

Nieuwe aanvraag moeten we indienen in Hulst.
Terneuzen hanteert voor WMO een gezinsinkomen van twee maal bijstandsniveau, Hulst hanteert een norm van anderhalf keer. De gegevens zijn dus niet zomaar over te nemen van Terneuzen.

Bovendien moet er voor iedere aanvraag WMO een geldig identiteitsbewijs worden overlegd. Dat van mijn schoonmoeder is verlopen. En in een hospice is het niet aannemelijk dat ze er nog een nodig heeft, dus ze gaat er niet een opnieuw aanvragen (en voor hoe lang nog?). Bovendien: dan moet ze met een rolstoeltaxi (waarvoor ze geen vergoeding meer krijgt) in een rolstoel (die ze moet inleveren) eerst pasfoto's laten maken. Die taxi wacht niet, dus moet er opnieuw een rolstoeltaxi worden besteld voor de rit van de fotograaf naar het gemeentehuis. En nog een voor de rit terug naar de Blauwe Hoeve. En dan weer een om een week later het identiteitsbewijs op te halen.

Een rolstoel krijgt ze overigens niet van de gemeente Hulst. Aangezien ze nu immers in een AWBZ-instelling verblijft, krijgt ze een rolstoel via de AWBZ en niet meer via de WMO.

Ik chargeer. Ik weet het.

En ik hoop dat ze nog jaren in dat hospice ligt en er genoegelijk door iedereen verzorgd wordt en de kanker nog heel lang de baas blijft.

Realiteitszin zegt me echter dat het geen maanden, misschien zelfs geen weken meer duurt. Maar de bureaucratie houdt daar geen rekening mee.

En ik heb dat hele grote bed hele nachten heerlijk voor mij alleen. Als Con naar ijshocky gaat kijken midden in de nacht, slaapt hij in het logeerbed. En Henk zit tegenwoordig vaak tot heel laat te pokeren. Nog even en ze komen elkaar tegen als de een opstaat en de ander gaat slapen. En dan is het voor mij alweer bijna tijd om op te staan.

Ik wist dat er een mogelijkheid zou komen om af en toe alleen te zijn, maar aan deze oplossing had ik nooit gedacht!

Vanmorgen om even voor 4 opgestaan om de 5de wedstrijd van de Anaheim Ducks te zien.
De Ducks is een ijshockey team uit Anaheim CA en is als laatste team in de playoff gekomen en moet het opnemen tegen de San Jose Sharks die op de eerste plaats staan.
In de best of 7 serie in de play-off stond de Ducks voor de wedstrijd op 3-1. Een cruciale wedstrijd dus. En een heerlijke wedstrijd. Ondanks het vroege uur heb ik niet een keer de aandrang gehad om in slaap te vallen wat bij F1 races regelmatig gebeurd.
Na 2 periodes stond het 2-0 voor de Sharks. Erg vervelend maar in de eerste 10 minuten van de derde periode werd het toch nog 2-2.
Vele kansen, voor beide teams, later eindigde toch de derde periode en overtime kon gaan beginnen. Helaas viel er al snel een rommelgoal en nog helazer, de goal was voor de Sharks.
Dus de stand is nu 3-2 en er moet toch nog een keer gestreden worden. Maar helaas zal ik die niet rechtstreeks zien want dat is op dinsdagochtend. Eigenlijk moeten ze maar gelijk maken dan want dan kan ik donderdagochtend de laatste wedstrijd weer live zien.
Nu eerst Japie uitlaten en dan terug naar bed.

Con

Ooit stond hij in de keuken. Rustig geleund tegen de aanrecht, armen over elkaar. En hij zei heel kalm: "Ik ben nu zo boos op mezelf, zo boos kan jij nooit zijn".

En ik keek naar hem, en ik wist dat hij meende wat hij zei. En ik wist ook, dat als ik zo boos was, de pannen van het dak zouden vliegen.

Niet bij Con.

Woensdagavond hadden we kaartjes voor de Barbier van Sevilla. Henk wilde er dolgraag heen, Con had gezegd: dan ga ik wel mee en toen dacht ik "laten we dan maar met zijn drieën gaan".
Toen het woensdag was, viel Henk van de ene in de andere hoestbui en voelde zich knap belabberd, dus waren Con en ik er samen. Ik was er ook niet in geslaagd nog iemand anders te charteren.

Ik ken niet heel veel opera's, maar deze komt zeker niet in mijn top-drie. "Figaro" is de enige aria eruit die we kennen. Het was wel mooi, maar ik zou er niet gauw nog eens heen gaan. Het schijnt overigens dat Figaro's bruiloft mooier is. Dus wie weet!

Misschien heb je er al eens op geklikt, maar op het andere blog staan nu al mijn columns bij elkaar. Het blijkt dat ik gisteren bij Radio Discus mijn vijftigste column deed!

Het is leuk om ze nog eens terug te lezen en er zitten toch echt juweeltjes tussen, al zeg ik dat zelf. Ik vind het ook nog altijd leuk om te doen, dus ik ga er nog wel een tijdje mee door.

(het verhaal speelt in 2006, maar het is weer aspergetijd, en in dit blog was het niet te vinden en het is te leuk om weg te laten)

"Als we nou morgen asperges eten, jij vindt asperges niet lekker he?, maar als we nou asperges eten. Met hammousse en hardgekookte eieren en nieuwe aardappeltjes... Heb jij dan het gevoel dat je genoeg eiwitten krijgt?"

"Jij" is Henk en Henk is een echte vleeseter.

"Hm... die eieren zijn toch eiwit. Ik hoef geen asperges. Hoogstens eentje. Als je aandringt."

"Maar heb je dan het gevoel dat je een complete maaltijd hebt gehad?"

"De zalm heeft toch ook eiwit?"

"Ja, maar die wou ik dan eigenlijk niet doen".

We eten vaak zalm op vrijdag. Wij met zijn drieën en mijn vriendin Luus die dan ook vaak mee-eet. Henk is een echte vleeseter. Onze eetgewoontes zijn daardoor de laatste jaren wat aangepast. Vorig jaar heb ik bijvoorbeeld geen een keer asperges gegeten thuis. Want we gaan vaak op vrijdag naar de Makro en aangezien we het weekend meestal met zijn drieën zijn, haal ik dan maar geen asperges. En ook geen spruitjes bijvoorbeeld, want daar houdt Luus weer niet van. En om nou vrijdags zo'n heerlijke zak schoongemaakte spruitjes te halen voor maandags...

"Maar als we er zalm bíj doen, dan heb ik echt het gevoel dat we twee complete maaltijden zitten te eten. Asperges met hammousse en eieren en aardappeltjes zijn voor ons een complete maaltijd."

"..."

"Nou, vooruit dan maar. Doen we er ook zalm bij. 't Is toch nog een beetje vakantie tenslotte."

Bij de Makro haal ik ook aardbeien. Lekker voor 't toetje. Voor de hammousse moet ik toch al slagroom kloppen, als ik wat meer neem, kan ik in de rest wat suiker meekloppen op 't laatst. Want hij blieft ook geen slagroom zonder suiker.

We halen Luus op en rijden naar huis. Ik begin met de hammousse (recept onderaan) want die moet een (paar) uur opstijven in de koelkast. Con en Henk pakken dus voor deze keer de rest van de boodschappen uit* en doen vervolgens iets met de pc en bij de tv, Luus komt gezellig bij me zitten in de keuken. Ik wil een en ander ook mooi opdienen, dus pak onze grote borden en bedenk een mooi arrangement. Hammoussebolletje, twee halve eieren per persoon, twee of drie aardappeltjes, vijf asperges (en Henk eentje natuurlijk, geen vijf).

De wijn is natuurlijk de de Auxerrois die we van de week uit Luxemburg hebben meegenomen. Ik heb vanochtend twee flessen koud gezet. Ik dek de tafel, maak de toetjes op (wat aardbeitjes, toefje slagroom en een lekker stukje gevulde chocola (ook uit Luxemburg meegenomen)) en zet die zolang in de logeerkamer.

Als de aardappels koken zet ik de asperges op zodat alles zo ongeveer gelijktijdig klaar is. Ik zet de borden klaar, snijd de eieren doormidden, leg ze op de borden met een bolletje hammousse en roep de mannen. Ik schenk de wijn in, giet de asperges af en leg er vijf op ieder bord (en eentje op dat van Henk) en twee aardappeltjes ernaast.

"Heb je gezien dat we drie stukken zalm hebben?" vraagt Con.

Mijn hand bevriest in de lucht met de lepel met de aardappels op weg naar het bord. De zalm. DE ZALM. Ik kijk om naar de tafel, kijk Luus aan en we schieten in de lach. Geen zalm vandaag. Totaal vergeten. Zo geconcentreerd op de hammousse en het toetje en het opmaken van de borden... En voor mij eigenlijk zo vanzelfsprekend zónder zalm...

Henk kijkt behoorlijk zuur, maar Luus en ik schieten telkens weer in de lach.

"Ik zei daarstraks nog tegen de kat 'Jij ruikt zeker de zalm'", zegt ie later. "Ja" zegt Luus, "dat herinner ik me nog." Ik heb het nooit gehoord.

Ik kijk Luus aan: "Kom je morgen zalm eten?"

"Graag" antwoordt Luus en we schieten weer in de lach.

"Wil je er dan asperges bij?"

En dan rollen de tranen over mijn wangen en kan ik echt niet meer ophouden met schuddebuiken.

Gelukkig heb ik een heel kratje asperges genomen. Dan maar wat minder in de vriezer.

* Had ik nou toch maar zelf de boodschappen opgeborgen. Dan had ik die zalm in de koelkast tegengekomen die Con in de regen op de fiets gehaald had.

de Hammousse:
Ingrediënten:
2 blaadjes witte gelatine
150 g achterham
2 el mayonaise
1 tl chilipoeder
2 el droge sherry (of andere drank, vandaag had ik vanwege de Moezelwijn twee eetlepels Marc de Gewürztraminer genomen, het kan ook met whiskey of cognac)
1/8 l slagroom

In koud water gelatineblaadjes weken. Intussen ham in stukjes snijden. Sherry verwarmen (hoeft niet te koken). Gelatine oplossen in de Sherry. In blender (of met staafmixer) pureren: ham, sherry (met gelatine), mayonaise en chilipoeder.
Stijfgeklopte slagroom door het hammengsel scheppen. Niet met de mixer, het moet luchtig blijven.
In koelkast op laten stijven (minimaal 1 uur).

Autisme komt in vele vormen. Die van Con laat zich vangen in één plaatje:

Het is maar goed dat we de afgelopen maand niet bij het postkantoor zijn geweest. Kijk wat ik gisteren vond, pal naast de ingang:

En ik al die tijd maar moeite doen om het niet te verklappen!!!

Voor zaterdagavond had ik kaartjes in Breda voor Mary Black. We zijn alledrie grote fans van haar en het was voor de mannen een enorme verrassing! Eerst lekker eten bij Popocatepetl (o, wat een lekkere Marguerita's!) en daarna een grandioos concert!

Gisteren moesten we helaas terug naar Leusden voor Babs' computer. Dat betekende dat Luus, Babs en ik meer dan een uur met de hondjes langs het kanaal hebben gewandeld en dat we aansluitend alweer naar Mykonos moesten om te eten. It's a dirty job, but some one has to do it! De gastvrijheid en de kwaliteit waren weer zoals altijd. En ooit krijg ik wel het recept van die lekkere saus!
En overal is het voorjaar!

Thuis langs de Generaal Spoorlaan

Achter de flat

Langs het kanaal

Waar we zo heerlijk liepen gisteren

En waar Leusden ook uitbundig voorjaar showde.

We hebben ieder jaar meer last van duiven rond de flat. Zeker in deze tijd van het jaar proberen ze op balkons te nestelen. Een aantal keren per dag stormt een van ons naar buiten om ze weg te jagen. Ze maken zo'n naargeestig geluid!

Vandaag is het mooi weer, dus toen ik opstond heb ik de keukendeur een tijdje opengezet. Ik dacht ook: dan kan Japie in en uit lopen en eventueel een duifje verjagen.

Dat werkte echter averechts. Japie bleef liggen slapen en toen ik na een kwartiertje de keuken weer in liep, zat daar een duif uit Japies bakje te eten!

Dus eindelijk zijn de oude foto's en dia's aan de beurt.
Hier ben ik met de tweeling van mijn vriendin. De ene heeft inmiddels zelf een dochter van twee en de andere is hoogzwanger. Vraag me alleen niet wie wie is. Ik weet alleen wie van de drie IK ben.

Dit verhaal stond vandaag op teletekst:

411 Teletekst do 02 apr
***************************KLADBLOK ***
***Brulkikker eerste met kunstpootje
***************************************

De kikker Brullie is waarschijnlijk
de eerste kikker met een kunstpoot.De
grote brulkikvors had zijn pootje
verbrijzeld toen hij door een hond was
gebeten.

Zijn baasje Anne Mearns kon Brullies
lijden niet aanzien en besloot hem te
laten opereren. "Ik wist dat hij zonder
zijn poot niet meer zou kunnen bewegen,
dus haastte ik me naar de dierenarts en
smeekte hem Brullie te opereren".

Na een twee uur durende (gratis)
operatie in Zuid-Afrika heeft Brullie
nu in plaats van bot, een stalen pin
van 2,5 cm in zijn pootje. "Nu hobbelt
hij weer door de tuin", aldus Anne.

****Tips,reacties? Mail 401@nos.nl ****

We waren gisteren nog geen vijf minuten in de Reehorst of ik was niet alleen Con kwijt, maar zelfs alle ADHD-ers. Ik was wel in een zaal met standjes, maar die waren niet opgewonden genoeg om ADHD-ers te zijn.

De eerste stand was er een met handpoppen. Nee, dat was geen kikker. O, maar die hadden ze wel!

Ze doen workshops met de handpoppen. En misschien ga ik er een keer vertellen hoe het is om ADHD te hebben.

Vervolgens ben ik toch maar op zoek gegaan naar 'mijn eigen standjes'.

Het was zoals ieder symposium van Impuls: gericht op de professionals en niet op ons. Dat moet, dat weet ik, en het is ook vaak wel interessant, maar gisteren was niet vaak.

Het interessantste was een mevrouw die vertelde over borderline, ADHD, de raakvlakken en de verschillen en de grensgevalletjes. Ik geloof dat ik zo'n grensgevalletje ben.

Ze noemde een van de verschillen dat een ADHD-er het altijd over 'zo vol' heeft, terwijl een borderliner juist praat over 'de leegte'. Maar ze kon dat niet precies uitleggen. Ik wel, en dat heb ik dan ook gedaan: het gat zit in mijn lijf en de volte in mijn hoofd.

Verder vooral genetwerkt.

Maar ik mag de entertainers niet vergeten te noemen: een vrouw met ballen (en twee mannen ook nog). Jongleren met van alles en daartussen door nog interessante dingen vertellen. Knap en leuk om te zien!

En Soraya. De 'ervaringsdeskundige' (nee, ze hebben mij nog altijd niet gevraagd). Ze deed het geweldig. En zoals altijd: zo herkenbaar!!!