Dat was om kwart over zes vanmiddag nog wel even flink schrikken trouwens. Henk kwam me met Japie tegemoet richting station. Normaal wacht hij bij het bankje aan deze kant van de Generaal Spoorlaan, nu was hij onder het tunneltje door naar de stationskant gekomen. Teruglopend hadden we ongeveer vijf stappen het tunneltje ingedaan toen ik Japie miste. Ik liep terug, hij zat daarnet op het grasveldje. Nu niet meer. Hij was ons blijkbaar kwijtgeraakt en was zomaar de Generaal Spoorlaan overgestoken. Hallo... vier rijen auto's. Spits. Fijne Japie.
Toen ik hem optilde gromde hij tegen me. Hij was ws bang dat ik boos op hem zou zijn, maar ik was natuurlijk veel te blij dat er geen ongelukken waren gebeurd!!!

Vandaag op kantoor met mijn collega's de hele dag superhard gewerkt aan ons nieuwe Medezeggenschapsweb. En, al zeg ik het zelf, het ziet er grandioos uit. We hebben er een hoop werk aan (gehad) en Tanja verdient een dikke pluim voor de manier waarop ze alles had voorbereid.

Het was trouwens nog gezellig ook, zo met zijn vijfen aan het slepen, knippen en plakken.

Maar je wordt er wel hartstikke moe van. Je bent zo geconcentreerd en je wilt het ook niet ergens op een verkeerde plek zetten of een pagina verkeerd weggooien (wat ik natuurlijk wel deed op een gevement).

Maar het is af.

Even spieken? Nou vooruit...

Vandaag in de kamer:

„Ik denk helemaal nergens over na”, was het verweer van Wilders.

Tja... dat wisten we toch allang? Da's oud nieuws.

Als ik het Psychologiemagazine uit de brievenbus haal, zie ik mijn favoriete uitspraak op de voorpagina staan nog voor ik het plastic heb verwijderd: "Je bent goed genoeg! Accepteer je beperkingen, je hoeft niet uit te blinken."

Maar welke aanbieding kreeg ik twee keer van datzelfde Psychologiemagazine in mijn mailbox:
"Test en verander uw eetgedrag. Val af met psychologische trucjes" en "Slank en gelukkig de zomer in"!

Ik ben dik tevreden met mezelf en ik ga dik en gelukkig de zomer in. Mag dat ook dames en heren psychologen?

Dat zie je toch

Weekend in "Ons genoegen"

Sinds een maand heb ik Venlafaxine in plaats van Efexor. De generieke vorm in plaats van het merkartikel. Twee jaar lang ben ik razend enthousiast geweest over Efexor... O nee, ik raasde niet meer.

Ik merk het wel direct als ik een keer een pil vergeet. Dan krijg ik last van een soort evenwichtsstoornissen. Als ik mijn hoofd beweeg, dan komt de wereld er schoksgewijs achteraan.

Sinds ik Venlafaxine heb, sinds een maand dus, merk ik langzaam maar zeker dat ik problemen (terug)krijg. Ik heb het gevoel dat het minder lang werkt, dat de afgifte dus blijkbaar niet 24 uur duurt, maar korter. Ik merk ook dat als ik mijn pil neem, dat het langer duurt voor hij weer werkt. Kortom: ik heb een stukje van de dag last van ontwenningsverschijnselen.
Gisteren begonnen ze eigenlijk pas toen ik mijn pil al had ingenomen. Iemand was tegen de wereld vergeten te zeggen dat die niet achter me aan moest hobbelen.

Wat we ook merken, is dat ik kribbiger ben. Dat kan natuurlijk toeval zijn, ik heb misschien wel weer ietsje te veel op mijn bordje. Maar het loopt wel parallel met de overgang van Efexor naar Venlafaxine.

Morgen dus toch maar een afspraak met de huisarts maken. Want dit lijkt me niet goed.

Gisterenavond in de Rijswijkse Schouwburg in mijn eentje naar de voorstelling Vuile Huichelaar geweest. Ik heb zelden zo gelachen in het theater.
Een zaal met 400 vrouwen en een handvol mannen. En natuurlijk zat ik naast een echtpaar wat zo'n twintig jaar ouder was dan ik en ze vonden het eigenlijk helemaal niet leuk. Zuinigjes applaudiseren en mevrouw heeft heel heel af en toe heel zachtje binnensmonds meegezongen.
Volgende keer wil ik weer. Maar niet alleen. Hier moet je met een groep vriendinnen naartoe. Dus meiden: wie zin heeft moet zich even melden. Vrijdag 4 december in Zoetermeer lijkt me prima, maar hier is de speellijst, andere suggesties zijn welkom.

Geweldig. Echt geweldig. De sketches zijn leuk, de liedjes perfect gekozen en het ongenuanceerd en ongegeneerd 'manbashing' is een enorme opluchting voor één avond. Alle vooroordelen kwamen langs, het is natuurlijk heel voorspelbaar, maar o wat leuk!

Ik heb heel in het begin al beloofd dat dit geen voetb(a)log wordt, maar Louis van Gaal gaat naar München en bij "Met het oog op morgen" namen ze op een toepasselijke manier afscheid met Don't cry for Louie. Zolang er nou maar niemand gaat zingen: Lou kom naar huis...

Vandaag is het 4383 dagen geleden dat Con en ik stopten met roken. Twaalf jaar. En ik zeg dan zelf meestal: twaalf jaar en vijfentwintig kilo geleden.

Toen was het de dag na Hemelvaartdag. We waren daarna een week vrij, dus konden we die eerste paar dagen alleen elkaar in de haren vliegen.

Het is nog altijd een van de mooiste cadeaus die ik mezelf heb kunnen geven.

Dit weekend waren we in Friesland. Zaterdag vierde mijn vriendin Baukje haar 50ste verjaardag en nog een aantal andere heugelijke feiten met een grandioze boottocht.

Henk en ik hebben genoten. Het was natuurlijk prachtig weer om te beginnen, maar het was heel leuk om Franny en Erik weer te zien en bij te kletsen en er was een lekkere lunch.

Con was alvast naar het hotel in Oldeberkoop. We hebben al een paar keer in Lunia gelogeerd en ze hebben niet alleen een driepersoonskamer, maar Japie mag mee en ze hebben een geweldig restaurant. Geen grote kaart, maar wel kwaliteit!

Maar eerst hebben we zaterdagavond, na de boottocht, gegeten bij De Smaeck van Spa in Makkinga. We kwamen er toevallig terecht (het is natuurlijk niet heel moeilijk om vanuit Oldeberkoop één weg te volgen en dan in Makkinga tegen De Smaeck van Spa aan te rijden).

We kozen voor het 8-gangen amuse-menu. En wat een feest was dat. Een fles witte en een fles rode wijn om te kunnen afwisselen bij de gerechten. Maar natuurlijk ging ik al gauw over op helemaal wit en Henk op helemaal rood. Arme Con. Die bobt altijd met etentjes. Maar zondag mocht hij wel drinken natuurlijk, want toen aten we gewoon in Lunia.

Een vergelijking tussen die twee is heel lastig. Ik zou nog niet kunnen kiezen, dus we moeten nog een keer terug om bij allebei nog eens te eten!

Het leuke van Spa was, dat ze Livar-varkensvlees hebben. Dat haal ik hier zelf bij de Ven, maar mevrouw Spa vertelde dat ze dat in Drachten niet hebben. En trouwens ook dat zij niet meer zelf naar de groothandel gaan, omdat ze steevast met te veel thuis komen. Dat klinkt wel een beetje bekend

Al met al was het een weekend met een gouden randje. Gisteren zijn we nog uit wandelen geweest met Japie in een klein stukje hei, bij een kei. Hij vindt het geweldig. Con en Henk bleven halverwege op een bankje zitten, terwijl ik met Japie het rondje afmaakte. Toen ik aan het eind was, riepen zij hem en moest ie van mij vooruit de andere weg naar ze toe zoeken. Het kostte even moeite, maar toen hij het eenmaal doorhad, is ie als een gek heen en weer gaan hollen. Vanmiddag voor we naar huis reden, waren we er nog even en toen hoefde ik maar één keer te zeggen: zoek de mannen, en daar stormde hij al vooruit. Wat een heerlijk beest is het toch!

Ik zal van de week de foto's op het web flickren.