Vanochtend tijdens een bijeenkomst in een grote zaal bij het Ministerie van Landbouw had ik op mijn Nokia E90 ineens een ander soort tekentje. Ik had mijn oortjes er nog aangekoppeld zitten en ik vermoed dat ik aansluiting had op de ringleiding. Alleen is dat iets wat ik me pas realiseerde toen ik al weer lang en breed hier op kantoor zat, dus ik heb het niet uitgeprobeerd. Googlen geeft me ook al geen uitsluitsel, al was het alleen al omdat ik geen idee heb hoe ringleiding in het Engels heet!

Maar toch wel handig om te weten voor een volgende keer.

Volgens mij kun je nooit genoeg kussens in een huis hebben om comfortabel te zitten of te liggen. De mannen zijn dat niet met me eens, maar maken er natuurlijk wel dankbaar gebruik van.

Ik ben altijd al heel erg kritisch geweest op mijn eigen hoofdkussen (maar ach, waar ben ik niet kritisch op of over?). Ik heb zo'n veertig jaar gedaan met een echt kapokkussen dat steeds harder werd, maar op een gevement moest dat echt vervangen worden. De zoektocht naar vervanging heeft een aantal behoorlijke (of een behoorlijk aantal) kussens opgeleverd natuurlijk, maar uiteindelijk heb ik nu zo'n voorgevormd kussen, met een hoge en een lage kant, medium hard, dat goed bevalt.
Con heeft dat in de harde uitvoering en Henk in de zachte. Daarnaast heeft hij er nog een los kussen bij omdat hij vaak wat hoger wil liggen. Aangezien Con vaak achter slaapt, sleept hij zijn kussen geregeld mee heen en weer en ligt er in ons grote bed in ieder geval nog een kussen voor als zijn eigen kussen achter ligt.
Ik heb dan nog een klein kussentje.

En sinds van de week hebben we er een Dutch wife bij. Een Dakimakura. In het indonesisch een bantal guling. Een langwerpig, smal kussen. Ongeveer 150cm lang en 50cm doorsnee. Kun je je helemaal omheen wikkelen. Heerlijk.

Maar waarom heten ze nou Dutch Wifes?
De belanda's in Indonesie waren vaak zonder echtgenote daar. Deze lange kussen 'vervingen' hun Dutch Wifes. Of de Dutch Wifes waren zo stil en onbeweeglijk... zo koel...

Ik ben blij met mijn bantal guling.

En met al mijn andere kussens. Zolang er maar plek genoeg blijft voor alledrie. En Charlie!

Zondag onverwachts naar Zeeland: mam gaat hard achteruit. Ze is donderdag bij de specialist geweest, er is nauwelijks meer iets over van haar bekken, ze mag nu niet meer haar bed uit, niet meer staan, ze kan nauwelijks meer zitten.

Woensdag nog had ze een elektrische rolstoel gekregen. In ieder geval houdt ze nu haar illusie dat ze daarmee vrijheid zou herwinnen.

Ze heeft meer dan drie jaar hard gevochten en steeds een stukje strijd gewonnen. Maar nu haalt de kanker haar in. Niet dat ze zou willen ophouden met vechten, maar er valt niets meer te winnen. Tot nu toe klampte ze zich vast aan ieder stukje lijf dat ze terugwon, nu gaat de wildgroei harder dan dat zij kan vechten.

Ik ben er een nacht gebleven, gisterenochtend hadden we een gesprek met de huisarts van Meander over euthanasie. Hij heeft geloof ik nog niet het idee dat ze er aan toe is, wij wel. Zij zeer zeker. Vandaag zal ze in het team besproken worden.

Aan de ene kant is het frustrerend er te zijn en te weten dat je er veel vaker zou moeten zijn maar dat dat niet kan. Aan de andere kant: als ik er wel vaker zou zijn zouden ze me niet echt aardig vinden daar. Nu ook al niet denk ik. Ik stook daar aardig wat onrust.

O...
Zondag waren we er met zijn drieën heengereden en is Con met Ton terug naar huis gegaan, terwijl ik bleef. Toen hoorde ik dat gisteren mams zus kwam. Die woont hier om de hoek (dat wist ik niet). Ik belde haar om te vragen of ik mee terug mocht rijden. Het antwoord was: Nee, want we gaan waarschijnlijk nog iets anders doen. En: ik moet dat eerst aan mijn partner vragen, daar beslis ik niet over.

Een ov-reis van dik drieëhhalf uur. En ze wonen echt hier om de hoek.

De mannen zijn me komen halen.

Ik zou een wildvreemde nog een eind mee naar het noorden nemen in zo'n situatie.

Mexicaanse griep op cruiseschip

Het Spaanse cruiseschip Ocean Dream waarop zaterdag de Mexicaanse griep werd vastgesteld, is door Venezuela in quarantaine geplaatst.

Het ligt nu voor anker bij het vakantie-eiland Isla Margarita. Een week lang mag niemand van boord.

Ik kan me slechtere plekken voorstellen om Mexicaanse griep uit te zingen.

Sinds vorig jaar september loopt Con bij de pijnpoli. Om de paar maanden krijgt hij een injectie bovenin zijn dijbeen. Daarmee wordt de pijn inderdaad een stuk minder voor geruime tijd.

Deze keer zat er bijna vier maanden tussen de vorige prik en deze nieuwe. Dat is te lang, maar in verband met een eventuele opname in Nijmegen moest hij even wachten.

Dat houdt dan wel in dat hij de afgelopen weken behoorlijk wat lyrica heeft geslikt. Van zodra het been weer zeer gaat doen, gaat hij dat 's nachts slikken. Eerst één, dan twee, uiteindelijk drie (samen 225 mg en dat is tamelijk veel). Dat helpt dan net genoeg om enigszins te kunnen slapen.

Gisteren heeft hij een afspraak gemaakt voor 26 augustus. Dat is 11 weken na de vorige prik, dus inderdaad net geen drie maanden. Ze wilden dat niet afspreken, dat was te kort op de vorige, het kon pas na drie maanden. Con heeft gezegd dat hij daarna op vakantie was, maar ook dat als het langer duurt hij zoveel pijnstillers extra moet gaan slikken.

"De hoeveelheid extra pijnstillers is geen argument om de afspraak te vervroegen".

Jamaar... jamaar...

duh

Sinds we digitale tv hebben, hebben we ook een Amerikaans sportkanaal dat vooral honkbal, basketball en ijshockey uitzendt. Vooral Con is daar erg gelukkig mee. Hij is gek op ijshockey en zonder digitv is daar vrijwel nooit iets van te zien.

De afgelopen week was er de finale om de Stanley Cup van de NHL. Cons favoriete club zijn de Duckies. Die waren helaas in de play-offs al eerder uitgeschakeld. De finale ging tussen de Detroit Red Wings en de Pittsburgh Penguins.

IJshockey geldt voor mij als een van de meest gewelddadige sporten. Het is bijvoorbeeld volledig legaal om je tegenstander met je stick verrot te slaan, zolang hij nog maar niet op de grond ligt. Het zijn allemaal grote kerels, OK, ze hebben een hoop groter makende bescherming aan, maar daar zit geen Gerrit Hiemstra onder hoor.

De strijd om de Stanley Cup wordt gesponsord door Viagra.

Ja maar... als die jongens dat nou al nodig hebben...

De Daily Express vond het de meest beschamende nederlaag ooit. De Daily Telegraph sprak van een onbegrijpelijk verlies tegen een samengeraapt zooitje uit Nederland.
Ook het commentaar van de tabloid The Sun is duidelijk: "Klompen 1 - Idioten 0".

Het is voorpaginanieuws in grote delen van Azie en in Australie.

Het NOS-journaal zweeg in alle talen.

Sinds ik weet hoe podcasts werken, luister ik weer vrijwel iedere avond naar "Met het oog op morgen" en heb ik ook "Casa Luna" ontdekt. Bij het tweede valt me vooral op hoe heerlijk relaxt en zorgvuldig er geinterviewd wordt. Er wordt geluisterd naar de geinterviewde, hij of zij mag uitpraten, de programmamaker weet meestal waar het over gaat en stelt zinnige vragen. Heerlijk programma.

Het oog irriteert me soms. De presentatoren laten de mensen niet of nauwelijks uitpraten, vaak wordt er helemaal niet naar de antwoorden geluisterd (dat merk je dan aan de volgende vraag die gesteld wordt) en het is een hijgerig, achter zichzelf aan hollend programma geworden. Jammer.

Gisterenavond bereikte het voor mij een dieptepunt. Cees Grimbergen had Lot van Bemmel en Linda Huijsmans te gast. Twee lesbiennes die hij interviewde in verband met de tentoonstelling "Eye 4 Women". Ik heb met verbijstering geluisterd naar de vragen en heb bewondering voor Linda en Lot die op alle vragen een antwoord gaven, rustig bleven, niet wegliepen en ook CG niet met zijn eigen stropdas wurgden.

Vragen als: is lesbisch gedrag nurture of nature...

Lesbisch gedrag?
Lesbisch ben je. Dat is geen gedrag, dat is een geaardheid.

Dit was nog een van de minst stuitende vragen. De rest probeer ik uit alle macht te verdringen.

Donderdag 5 juni 2009.
In Nederland worden verkiezingen gehouden voor het Europese Parlement.

Twee van ons besluiten op de avontuurlijke tour te gaan, en echt Europees te stemmen.
De derde houdt het bij wat we al eerder bedacht hadden. Een gevestigde Nederlandse partij.

Die derde deed het beter: een partij die winst boekte t.o.v. de vorige Europese verkiezing. De avonturiers kwamen nergens.

Maar geen van allen had bedacht dat de engste partij zo zwaar zou winnen. Met angst als de allergrootste drijfveer. Maar is dat nu wel zo vreemd?

Laten we eens wat geschiedenis erbij pakken.
Een Romeinse keizer besluit op zijn sterfbed over te gaan tot het christendom. En daarbij de gangbare goden overboord te zetten. De angst om niet te worden toegelaten (als ongelovige) tot de hemel de (inmiddels) bekende motivatie.
De (kerkelijke) leiders hebben sindsdien niet nagelaten angst als allergrootste motivatie te blijven gebruiken voor indoctrinatie en onderdrukking.
Een 16 (13?) eeuwen later is er een korporaal uit de 1e WO die dankbaar gebruik maakt van een dergelijk fenomeen. Ene Oostenrijkse Adolf H.
Met het blijven hameren op de huidige situatie: het verlies in de vorige oorlog en de daarbij behorende straffen/vernedering en de armoede krijgt hij een aanzienlijk deel van het volk achter zich. Hoe groter dat deel werd hoe meer er gebruik gemaakt werd van intimidatie (bruin- , dan wel zwarthemden zorgden daarvoor) want inmiddels heeft hij ook bedacht wie voor die hele toestand verantwoordelijk was: de Jood. (vanwege een buurman in zijn jeugd).
Daarnaast worden nog wat groepen verdacht gemaakt (zigeuners, homo’s) , want dat zijn allemaal zondaars. Gelovig was hij wel!
Waar dit allemaal toe leidde is inmiddels genoegzaam bekend (ook al proberen enkele idioten dat te ontkennen).

Nog weer enkele decennia later vinden we dan iemand die een dergelijk stramien volgt.
Met het blijven hameren op enkele onderwerpen krijgt hij een deel van de kiezers achter zich dat zich (graag) laat sturen. En de achterban groeit.
Het intimideren komt nu vanzelf opgang. Vanuit de (inmiddels verboden) z.g. Volkspartij ziet dat gespuis hun kans ook weer schoon.

Het wordt wel eens gesteld:
Leer van (de) geschiedenis. Helaas, helaas … volgelingen van dergelijke figuren laten zich in twee groepen zien: of men wil/kan niet leren, of men wordt verblind door het licht aan het eind van de tunnelvisie. Die kunnen de oogkleppen niet missen, en dus ook niet afzetten.

Henk

Martin Niemöller "Na 1945":

Toen de nazi’s de communisten arresteerden heb ik gezwegen;
Ik was immers geen communist.

Toen ze de sociaaldemocraten gevangen zetten heb ik gezwegen;
Ik was immers geen sociaaldemocraat.

Toen ze de syndicalisten kwamen halen heb ik gezwegen;
Ik was immers geen syndicalist.

Toen ze de Joden opsloten heb ik gezwegen;
Ik was immers geen Jood.

Toen ze de katholieken arresteerden heb ik gezwegen;
Ik was immers geen katholiek.

Toen ze mij kwamen halen
...was er niemand meer die nog kon protesteren.

Het is toch iedere keer weer een verademing als je mensen treft die weten waar ze mee bezig zijn.
Gisteren een rolstoel aangepast gekregen.
Dan is dus de eerste vraag hoe je hem het meest gaat gebruiken gevolgd door: hoe zwaar bent u.
Voor mijn gewicht zou een 'vaste' rolstoel het beste zijn maar omdat ik hem niet continu gebruik en hij mee moet kunnen in de auto wordt het toch een opvouwbare.
De ergo-mevrouw die al een keer langs was geweest had al wat maten opgeschreven dus aan de hand daarvan werd een stoel neergezet. Gaat u maar zitten. En dan blijkt dat je rolstoelrijden net zo min verleert als fietsen. En dat deze stoel al veel lichter reed dan degene die nu in de kelder staat. Of ik veel zelf ging hoepelen. Nou......... hoe bedoel u.... ooooooooo, ja ik ga mezelf zoveel mogelijk zelf voortbewegen.
Met de stoel een stukje in de winkel en een stukje over de stoep gereden en het viel de dames op dat ik het al meer had gedaan.
Maten en gewichten opgenomen en terwijl de dames aan het praten waren hadden ze het ineens over een andere stoel. Gelukkig was Christa er ook bij en die viel dat wel op. Dus ook nog in zo'n andere stoel gezeten. Die zat nog lekkerder. Ik kon niet precies aangeven waar dat nou aan lag maar het was een goed gevoel. OK, doe deze dan inderdaad maar. Welke kleur wilt u dan? Zwart, grijs, zilver, rood of paars. Eigenlijk geel maar €200,= bijbetalen voor een kleur is zelfs mij te gortig dus gekozen voor een rooie.

Deze dus

En natuurlijk weer een boel geleerd, vooral nieuwe termen zoals hoepelen en wig. Daarnaast ook nog geleerd dat hoe meer het gewicht boven de achteras zit hoe makkelijker de stoel rijdt.
En hoe groter de wig des te makkelijker de stoel achterover kiept. Wig is de hoek waarin het zitgedeelte gekanteld is (naar achteren). Tegen het achteroverklappen zit er normaal één steunwieltje onder. Ik krijg er twee.

En nu komt het aan op wachten. Na bestelling is de levertijd zo'n 8 werkdagen alleen moet de gemeente nu eerst toestemming geven voor de bestelling en dat kunnen ze pas als de ergo-mevrouw haar rapport heeft ingeleverd. De ergo-mevrouw zei dat ze up-to-date was met haar administratie dus dat het rapport er waarschijnlijk nog dezelfde dag de deur uit ging. Dus nu maar afwachten hoe snel de gemeente is.

Con

In die zin: mijn Efexor doet weer wat ie doen moet. Dus kan ik wel weer lachen om dit plaatje: