Maandag werd ik ook nog ongesteld. Voor het eerst in 2009 en volgens mij was de laatste keer zelfs vorig jaar september met een paar twijfelgevallen in de maanden daarna.

Ik had nog een paar tampons. Ik gebruik al jaren tampons met een inbrenghuls. Vroeger dacht ik dat mensen die gebruikten omdat ze vies waren van zichzelf, tegenwoordig weet ik dat er een andere reden is. Zoals ouderdom er voor zorgt dat mijn armen te kort worden om zonder leesbril te lezen, zo zorgt overgewicht er voor dat mijn armen te kort zijn om tampons zonder inbrenghuls te gebruiken.

Omdat ik ziek ben ging Henk vanmiddag boodschappen doen. Op het lijstje stonden ook tampons. Voor lichte dagen (twee druppels op de verpakking) en met inbrenghuls. Hij kwam thuis met super (vier druppels). Dat waren de enige die ze hadden. Probleempje: die passen niet.

Con moest eind van de middag nog even naar zijn broer en is ook teruggegaan naar de drogist: "Mijn vriend heeft vanmiddag deze tampons gekocht voor mijn vrouw..."

Nederland is dit jaar opnieuw het land met de meest cliëntvriendelijke gezondheidszorg in Europa. Net als vorig jaar eindigde het op kop van de Europe Health Consumer Index (EHCI), zo is maandag in Brussel bekendgemaakt.

Het doet me sterk denken aan Rijswijk als voetgangervriendelijkste stoplichtenstad in Nederland. Hadden ze zichzelf voor genomineerd en er werd niet gecontroleerd.

De EHCI is een ranglijst van 32 Europese landen, opgesteld aan de hand van zes criteria die belangrijk zijn voor de consument, zoals rechten en voorlichting voor de patiënt, wachttijd voor de behandeling en aanbod van de diensten voor de gezondsheidszorg.

Nederland stond sinds 2005 twee keer op de tweede plaats en twee keer op de eerste.

Lijkt me een typisch gevalletje van: "Je hebt leugens, grove leugens en statistieken".

vanmorgen, nu ja, voor heel veel mensen halverwege de dag, bleef ik wat langer in bed omdat ik mijn droom moest afmaken.
Als je eenmaal wakker bent wordt het allemaal zo gekunsteld ...

Ik droomde namelijk over het clubje dat opkomt voor de verdwenen mensen in Argentinie tijdens het bewind van Videla. Beetje vaag clubje, want die verdwenen mensen hebben namelijk geen stem ... in Nederland hebben ze ook een tak.

Wat wil nu het geval:
Gisteren hebben wij (ik was plotsklaps ook lid) de piloot ontvoerd (je weet wel, die bij Transavia werkt(e), en waar velen wisten wat ie had gedaan - hij was piloot van een helicopter waaruit mensen in zee werden gegooid van grote hoogte die het met videla en de junta niet eens waren. Natuurlijk NA de nodige martel- en verkrachtingspraktijken.
Goed, die piloot hadden wij dus ontvoerd onder de ogen van de spaanse guardia civil en hadden hem opgesloten in een kamertje. Gelijktijdig hadden we in Argentinie een paar kleinkinderen van hem ontvoerd (hij had er toch genoeg) en meegenomen met een klein vliegtuigje.
Natuurlijk was er een geluidsverbinding met dat toestel, zodat iedereen kon meegenieten. Meneer de piloot ook.
Toen eenmaal duidelijk was dat hij wist wat voor kinderen het betrof en hij radeloos door het vertrek banjerde (kamertje was helemaal leeg, en luidspreker achter een raster, deden ze de deur van het toestel open ... tja ... toen hoorden we alleen nog het lawaai van de motoren en wind ... en niet het kermen van de kinderen ...

Nog voor ik dat probleem in mijn slaap kon oplossen werd ik wakker ..........
Je gunt zo'n man toch wat, he?

Het had zo'n mooie zondagochtend kunnen worden!

Uitgerekend vandaag: Landelijke ADHD-dag in Blijdorp. Heb ik weer. Al de derde keer dit jaar dat ik zoiets misloop omdat ik ziek ben (De Ontmoeting van ADHDXtra en de jaarvergadering van Impuls waren die eerdere missers).

En het komt nooit goed uit, maar nu helemaal niet natuurlijk. Nog één week voor ik twee weken vakantie heb, maar wel een drukke week. En dit weekend ook druk.

Bah.

Terug mijn bed in.

Voor sommige mensen is de uitkomst belangrijk. Wie wint er? Wie verliest? Voor anderen telt het proces.
Sommige mensen hollen door het leven, anderen slenteren. Iedereen kiest de manier die bij hem past. Maar of je holt of slentert maakt niet veel uit: de eindstreep is voor iedereen de dood.
(uit Garden of Eden; Faye Kellerman)

Ik weet van mezelf dat ik een holler ben. Maar ik moet leren wat meer geduld met de slenteraars te hebben. En ik moet zelf ook leren slenteren.

Ons lief vroeg ons deze week eens na te denken over wat je aan de anderen irriteert.

En dat tijdens het eten, hè.

Na heel veel overpeinzingen en beraadslagingen (met mezelf)kom ik tot de conclusie dat wàt me irriteert gewoon geen naam mag hebben. Zooo klein dat ik me niet eens verwaardig om het te benoemen. Komt nog bij: als ik goed in mijn vel zit, heb ik nergens last van. En als ik niet goed in mijn vel zit, naarmate de gradatie van ongenoegen, heb ik er meer last van.
Ergo ... als ik al een irritatie heb ligt het gewoon aan mezelf.

Lief ... ik kan hier geen lijst van aanleggen.

Maandagavond na de cursus.Ik had de stekker van mijn laptop in het stopcontact gestopt. Maar ik was vergeten dat het verlengsnoer dan nog steeds niet in het andere stopcontact zat. Dus na verloop van tijd knalde de laptop uit. En ik kreeg hem niet meer aan. Net als een maand geleden. En toen was het de harddisk. $^&*(*&%$$%^. Zie je wel dat ik geen tweedehandsje had moeten kopen. Zit je niet alleen met een Deens toetsenbord, doet het kreng het niet ook.
Afijn. De stekker dus. "Mevrouw, zit de stroom er wel op?".... de ergste vraag die ze me kunnen stellen, maar pobody is nerfect tenslotte.

En gisteren een document bewerkt vanuit een mail. En een aantal keren opgeslagen. Maar nooit op de goede plek gezet. Dus toen ik klaar was, had ik geen bewerkt document. Want op kantoor hebben we geen tempmap. Had ik helemaal niks en moest ik opnieuw beginnen.

Laten we hopen dat het zich tot een week beperkt. En niet blijvend is!

In het jaar dat we Charlie nu hebben, heeft hij hoogstens een keer of tien geblaft. En dat dan vooral als we naar buiten zullen gaan en het wachten hem wel erg lang valt of wanneer we thuiskomen. Vooral als we die dag al eerder weggeweest zijn. Een keer weg mag, maar twee keer, dan worden we tot de orde geblaft.

Vanochtend werd ie door een van de schilders uitgescholden voor 'wandelende verfkwast'. Of het diezelfde schilder was of een andere die daarnet herrie maakte aan de buitenkant weet ik niet, maar Charlie blafte!

Wij hebben nu onze eigen Emma en hoeven het niet meer met die van Jane Austen te doen. Journalist/historicus Sander van Walsem schreef een roman over de jaren zeventig, waarin Emma de hoofdrol speelt: een getrouwde vrouw die haar relatie naar aanleiding van de tijdgeest ziet veranderen.

Het gaat even niet om de inhoud, hoewel ik wel benieuwd ben en het boek zeker zal lezen. Gisterenavond was Sander van Walsem te gast in "Met het oog op morgen". Emma is overigens niet zijn eerste roman, hij heeft er al eerder een geschreven: De Afslag. "Met een scherp gevoel voor historische details heeft Sander van Walsum een prachtige roman geschreven over een sleutelmoment in de moderne Nederlandse geschiedenis. In ingetogen, zuiver proza, waarin de toonvallen van het boerendorp regelmatig weerklinken, getuigt De afslag van de teloorgang van een ooit vanzelfsprekende levenswijze."

Sander van Walsem is namelijk ook historicus. Dat bepaalt mee zijn keuze voor de inhoud van zijn boeken denk ik. En hij schrijft voor de Volkskrant.

Hoe werd hij begroet in Het Oog? "Je wilt schrijver worden?"

Ik vind het wel een legitieme vraag eigenlijk.

Maar dan wil ik op de volgende vragen ook antwoord:

Is een Marokkaan duurder dan een Turk? Goedkoper dan een Surinamer? Een Ethiopiêr? Een Pool?

Wat kost een gehandicapte?
Is een blinde duurder dan een dove?
Iemand in een rolstoel duurder dan iemand zonder armen?
Een geestelijk gehandicapte duurder dan een lichamelijk gehandicapte?

Wat kost een katholiek?
En een protestant?
Wat kost een homo?
Wat kost een dikke vrouw?
Is die duurder dan een dikke man?
Of duurder dan een draadnagel?

Wat kost een gemiddeld blank zesenveertigjarig geblondeerd kamerlid eigenlijk?

Gisterenavond voor het eerst sinds lange tijd een hele voetbalwedstrijd gezien. Mét verlenging. De kwartfinale van het EK. Voor vrouwen.

Wat leuk om te zien! Geen rotschoppen, geen schwalbes, gewoon goed spel. Engeland was beter, heeft verdiend gewonnen, maar ik hoop dat er nog veel wedstrijden op tv komen. Misschien word ik dan ooit nog echt enthousiast over voetbal.

Rechtsonder is er vanochtend een kies getrokken. Mijn tong heeft nu last van hoogtevrees.

Vanochtend werd ik herinnerd aan mijn eerste baan. Bij Boekhandel van Stockum. Toen nog op het Buitenhof. 1974.

Grappig wel: zowel in mijn vakantiebaan in 1973 - twee weken bij Favoriet - als bij Van Stockum kwam ik met bitter weinig geld thuis. Bij allebei mocht ik poffen. Wat ik kocht werd van mijn salaris ingehouden (uiteraard met personeelskorting). Bij Favoriet 'verdiende' ik dus voornamelijk kleding en bij Van Stockum boeken.

Ik herinner me de complete Child Collection en ik heb daar ook een begin gemaakt met mijn gedichtencollectie. Vooral alle bundeltjes van Hanny Michaelis kwamen zo in mijn boekenkast.

Nog meer van Hannie:
http://www.hernehim.nl/michaelis.htm
http://www.gedichten.nl/schrijver/Hanny+Michaelis

Een van mijn favorieten (vanwege die koppigheid):

Vanavond hoorde ik
Vanavond hoorde ik
dat de maan niet rond
maar peervormig is
met tenminste twee
uitstulpingen, misschien
wel drie. Toen ik later
naar buiten keek
klom een ronde
witgloeiende schijf
boven de daken uit
en ik betrapte me
op dezelfde koppigheid
waarmee ik andere
gedeukte illusies
in ere houd.

uit: 'De rots van Gibraltar', 1969.