Allemaal HBB's

In de eerste kamer is een voorstel om gehandicapten in het hele land gratis te laten parkeren afgewezen.

Tegenstemmers waren voor mij geen onverwachte partijen: CDA, VVD, ChristenUnie, SGP. Maar ook D66 stemde tegen. Dat is jammer.

Ik heb ze geschreven dat het jammer is dat ze tegenstemden. En dat hun stem in dit geval geen doorslag had gegeven in de stemming, maar dat ze mijn stem in ieder geval niet krijgen bij de komende verkiezingen.

Dat geldt ook voor Con en voor Henk.

Logisch dat we minder werken. We zijn wel wijzer!

Acceptatie betekent voor mij vooral opluchting. Een diagnose ADHD krijgen en die accepteren, zelf accepteren, betekent dat er een parpaplu is waaraan ik veel van mijn eigen-aardigheden kan ophangen. Ik hoef niet meer jaloers te kijken naar het gemak waarmee andere mensen door het leven lijken te gaan. De struikelpartijen horen bij mij.

De dingen die fout gaan hebben nu veelal een verklaring. Niet om me achter te verschuilen. ADHD is geen excuus, geen smoes, geen doekje tegen het bloeden. Maar ik weet waarom dingen gaan zoals ze gaan. Dat het een rommeltje is bij mij thuis, maar ook dat ik daar eigenlijk heel slecht tegen kan. Want als het om me heen een rommeltje is, wordt het in mijn hoofd ook een rommeltje. Ik accepteer dat nu.
Acceptatie is helaas geen toverstokje waarmee ik á la Harry Potter mijn huis in één vlugge polsbeweging kan omtoveren in een keurig opgeruimd huis. Dat is nog steeds heel hard werken.

En dan is er natuurlijk de acceptatie van anderen.
De media die me vertellen dat Lidy Pelsser weer eens zieltjes aan het werven is en zegt dat ADHD met een dieet zo verholpen is.
Mijn mannen, die geen rommel zien en maar moeilijk begrijpen wat ik bedoel met 'een minimum aan opgeruimd, want dat heb ik nodig.'
De bedrijfsarts, die na de diagnose (tijdens mijn burnout indertijd) zei: mevrouw, u bent 45 jaar geworden met ADHD en het ging toch al die jaren goed? Geen idee heeft zo'n man hoeveel energie het kost om 'normaal' mee te draaien in een 'normale' maatschappij. Hoeveel meer moeite ik moet doen dan een ander.

ADHD wat moet ik ermee? Ik kan er niet vanaf. Ik wil er niet vanaf.Het is leuk, ik ben een enthousiast, impulsief mens met veel vrienden.

Maar het wordt tijd dat de buitenwereld dat ook accepteert.

Misschien is er nog hoop:
ADHD is meestal een blijvertje
(Novum) - Bijna driekwart van de mensen die als kind of als jongvolwassene ADHD hadden, kampt op latere leeftijd ook nog met deze gedragsstoornis. Dat concludeert het Trimbos-instituut uit een langdurig onderzoek onder ruim 6500 volwassenen. De studie wordt dinsdag aangeboden aan de Tweede Kamer.

Van alle volwassenen had 2,9 procent op jongere leeftijd ADHD. Wie het als kind of adolescent had, loopt 72 procent kans het als volwassene nog steeds te hebben. De aandoening kenmerkt zich door impulsief, druk gedrag en een gebrek aan concentratie.

De talen die mijn mannen en ik spreken. En die maken dat we elkaar soms absoluut niet begrijpen. Net als deze foto illustreert:

"Hij is om op te vreten, hé?" Ook in het ziekenhuis steelt mijn grote kleine zwager alle harten. Zijn olifant Jeroen mag mee naar de operatiekamer en als we veel langer dan de bedoeling was moeten wachten op de pre-opkamer, tot waar ik mee mag en waar ik straks ook weer zit als hij wakker wordt, komt de anesthesist hem een aantal keren geruststellen. Maar het wachten duurt wel erg lang. Ze beloven tien minuten - het worden anderhalf uur. En na een uur wordt hij toch wel erg onrustig. Maar eindelijk is het zover. Ik ga beneden even een broodje eten en dan is het wachten tot ik weer richting verkoeverkamer mag.

Ook dat duurt anderhalf uur. Ook langer dan ik had verwacht. Later hoor ik dat ze meer dan één bobbel uit zijn wreef hebben moeten weghalen. Maar het is wel allemaal goed gegaan. In het winkeltje heb ik een klein roze olifantje gekocht. Een klein broertje voor Olifant Jeroen. En een boekje met foto's van olifanten. Verder nog een leuk vaasje met rozen. Voor mezelf.

Mijn zwager slaapt. Hij snurkt. Hij wordt een beetje wakker en slaapt en snurkt dan weer. En ik zit naast zijn bed te lezen. Op een gegeven moment komt een van de artsen naar me toe en zegt: "Als je je boek uit hebt, kun je altijd nog gaan breien." Ik wou dat ik had kunnen antwoorden "Ja, of ik ga verder schrijven aan mijn thesis interculterele emancipatie in de jaren 30-50 van de vorige eeuw". Tsk... over rolbevestigend gesproken.

Als hij eindelijk een beetje wakker is, krijgt hij nog een paar keer wat morfine, tot de pijn dragelijk is. Daarna mag hij terug naar de afdeling. Als ik achter het bed aanhol geeft hij zelf ook commentaar op de snelheid waarmee de verplegers door de gangen gaan: "Mijn broer en schoonzus (ik dus) rijden ook altijd te hard". Daar gaat mijn reputatie. Hij vindt het olifantje leuk. En het boekje ook. En het vaasje met bloemen ook. Dus ik vertel hem dat ik het vaasje later wel terug wil.

Rond een uur of zes komt Con. We verwachten nu toch dat hij zo zoetjes aan wel mee naar huis mag. Maar hij heeft nog steeds niet zelf geplast, en eerder laten ze hem niet gaan. Hij is ook duidelijk nog niet in orde. Hij is zweterig, duizelig. Niet zijn eigen happy zelf. Maar Con en zijn moeder reageerden ook altijd slecht op narcose en pijnstillers. Runs in the family.

Om zeven uur hakken we de knoop door: hij blijft liever een nachtje over. Geen probleem, ze zullen goed op hem letten. Voor we weggaan, wil ik aan de muur tegenover hem ook nog een lamp aandoen, maar ik druk daarbij op het 'groot alarm'. Voor ik het weet, komen er twee verpleegsters in draf de kamer op. Niemand is boos, maar het was wel even schrikken. Tja... als je de lampknop geel maakt en dan ook de 'groot alarm'knop diezelfde kleur geel...

De andere ochtend zijn we rond half elf weer in het ziekenhuis. De winkel heeft nieuwe aanvoer van vaasjes met bloemen gekregen, er is er nu een die ik nog leuker vind, dus trakteer ik mezelf daar ook op. En ik zeg tegen Ton dat ik blij ben dat hij hier vandaag weg mag, want dat ik anders veel te veel vaasjes met bloemen zou kopen.

Hij heeft intussen kunnen plassen en rond twaalf uur krijgen we de ontslagpapieren. Als we - met Ton én Con in rolstoelen - naar de uitgang lopen wordt hij overal uitgezwaaid. Iedereen kent hem. Iedereen zegt hem gedag.

Bij het tehuis aangekomen is het even zoeken naar een rolstoel die hij zolang mag lenen. En kom ik tot de ontdekking dat ze vanuit het ziekenhuis vergeten zijn een kousje mee te geven. Dus 's middags rijd ik nog een keer op en neer.

--
Christa

Een uitgebreid artikel en een interview uit het AD van 13 maart 2010.

door kerkelijke figuren.

We hebben USA, Ierland, Duitsland en nu ook Nederland. Schande. Natuurlijk.

Maar nu de hypocrisie:
In ELK systeem waar sprake is van een onevenredig groot verschil in rang/stand/gezag zul je dit tegenkomen. En niet alleen bij kinderen. Ook bij volwassen ondergeschikten.
In het leger, politie, (elke) kerkelijke organisatie, padvinderij, grote- en kleine bedrijven. Iedereen die afhankelijk is van personen ver bovem hem/haar is een potentieel slachtoffer.
De dader (beide geslachten, hoor) waant zich veilig en onaantastbaar: een goed nederlands spreekwoord zegt: power corrupts, absolute power corrupts absolutely.
Dus het komet gewoon overal voor. Het is wachten op de moed van de slachtoffers om zich te melden. En die zijn er, helaas, in legioenen.
En dan heb je een paus die er van wist (normen en waarden?), dan heb je commandanten die geen smet op het blazoen dulden, dan heb je presidenten die sigaren laten roken (hoewel ik dit specifieke geval een grensgeval vind).

Let wel: er zijn ook ondergeschikten die seksuele gunsten gebruiken om zelf hogerop te komen. En er zijn ook gevallen waar van een wederzijdse aantrekkingskracht sprake is.

Maar bij kinderen kun je daar niet van spreken. Van ondergeschikten die afhankelijk zijn (promotie/inkomen) kun je daar niet van spreken.

Kortom: een schande

Gisterenochtend stapten Con en ik in de auto en nog voor we wegreden hoorden we muziek. We keken allebei, maar de radio stond uit. Dan was het vast een auto in de buurt met zijn radio hard aan. We reden naar het stoplicht, de muziek bleef. Ik zette de radio aan. De muziek verdween. Radio uit: muziek weer terug.
Mijn mobieltje stond geblokkeerd - en niet op muziek. Cons mobieltje lag volgens hem boven. Hij herkende inmiddels Kraftwerk. Ik vroeg of er Kraftwerk op een van de cd's in de auto stond (het staat in ieder geval niet op mijn mobieltje). Ja, dat kon wel. Kraftwerk klonk nog altijd.
Con haalde de eerste cd uit de wisselaar. Kraftwerk bleef klinken. Ik zei al: het is vast de laatste. En inderdaad: de ene na de andere cd kwam uit de wisselaar en tot en met de laatste bleef Kraftwerk spelen.
Radio uit. Geen cd in de wisselaar. Kraftwerk bleeft te horen.

De oplossing kwam uit Cons binnenzak. Hij had zijn mobieltje toch bij zich. En Kraftwerk kwam via bluetooth uit zijn mobieltje tot ons.

pfff...

--
Christa