Maar eigenlijk omdat Con ons een link stuurde:
Letter to People Without Chronic Pain.

Het doet een beetje denken aan de lepeltjestheorie.

Het zijn twee manieren om uit te leggen wat het is om een onzichtbare ziekte te hebben. Een ziekte met beperkingen. Beperkingen die niet zomaar zichtbaar zijn, maar die er wel zijn.

Con, met al tweeenhalf jaar chronische pijn en Con en ik allebei met onze ADHD- en autistischspectrum-beperkingen. Die laatste twee zijn zeer zeker minder ernstig dan die eerste, maar ze bepalen wel in grote mate hoe ons leven er uitziet en wat we wel - en vooral wat we niet - kunnen.

Henk, ik hou ook van jou. Van jullie alletwee.

Christa

Gewoon, en dan voor diegenen die het niet (willen) begrijpen:

ik houd van mijn (kreupele) (zieke) (koortsige) (stomende) lieverds.
Mijn TWEE partners. MIJN gelieven.

Dat is wellicht tegen het zere (sorry Con) been, maar dat moet dan maar.

Ik wil dit gezegd hebben!

Ok, ik weet het. Het is vast geen influenza. Maar sinds donderdagavond is de koorts opgelopen tot rond de 39,7 en heb ik een paar keer met hoesten het gevoel dat die IJslandse vulkaan in mijn longen tot uitbarsting komt.

Ik slaap al sinds donderdagavond ook. Vandaag voor het eerst weer een paar uur 'wakker'. Bah. Weekend naar de knoppen. Niet dat ik het erg vind om gedwongen rust te houden, maar je rust er helemaal niet van uit! Bovendien moet vooral Con nu allerlei dingen doen waar hij normaal ook geenlepeltjes voor heeft. Zoals vrijdagavond de hele avond met Ton bij de weekendtandarts (en vermoedelijk morgen nog naar zijn eigen tandarts ook) en vanmiddag weer alleen naar het ADHD-café.

Gisterenavond prachtige voorstelling gezien van Renée Soutendijk (het is een goede, lange recensie, maar ik ben enthousiaster dan wat ik hier lees). Ik ben lang op zoek geweest naar de dvd van Wit en die hebben we intussen ook, maar ik wilde nu eerst Renée zien. Van de week wellicht Emma Thompson. Maar het is niet licht.

Volgende week nog een keer Heddy Lester (en anderen) in Dromen zijn bedrog. Ik ben daar in Rijswijk ook al heen geweest, maar de ondertekst "Dé Nederlandse Hit Musical" en "...is een vrolijke musicalkomedie, vol hits uit 50 jaar Nederlandse popgeschiedenis." waren vlaggen die de zinderende lading niet helemaal dekten. Het was zo intens en zwaar dat mijn drie medegangsters het in de pauze voor gezien hielden. En aangezien ik chauffeur was, heb ik ook het deel na de pauze niet gezien. Volgende week gaan Con en ik samen.

"Maar als het risico zich manifesteert..."
(Erik Akerboom, Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding, 7 april 2010)

Tja... knap link die zich manifesterende risico's!

--
Christa