Sinds eind december ben ik steeds een paar dagen bij een vriendin in Sneek. Samen met nog een aantal andere vrienden en vriendinnen zorgen we voor haar.

Onze vriendschap was er tot nu toe een die zich voornamelijk afspeelde per mail. Een enkel telefoontje en een of twee keer per jaar zagen we elkaar. Dat was prima. Maar nu ben ik hier steeds een paar dagen. Ik ga mijn eigen gang, als ze me nodig heeft, belt ze.

Ik realiseer me hoe fijn ik het vind om te doen. Het is geweldig om op deze manier nog een paar keer bij haar te kunnen zijn en dit contact te hebben. En ik weet nu al een paar vriendinnen, waarbij ik hoop dat we dit ook ooit eens voor elkaar kunnen doen. Het hoeft geen dagenlang, maar gewoon eens een dagje voor iemand zorgen die dat zelf niet meer kan (maar nog geen verpleeghulp nodig heeft)... Ik hoop dat er ooit ook mensen dit voor mij willen doen.

Toen Christa en ik laatst bij de fietsenmaker waren voor een bidonhouder op mijn rolstoel vond Christa zo'n mooi rood lampje om achter op mijn rolstoel te doen zodat ik 's-avonds tenminste van achter zichtbaar zou zijn.
Na een paar dagen heb ik het lampje op verzoek van Christa overgezet op mijn rollator omdat ik daar wel 's-avonds mee aan de haal ga als ik Charlie uitlaat. Het is weliswaar maar een kort stukje hier op de dijk maar wel zonder lantarenpalen. Ik vond dat natuurlijk wel onzinnig maar wel iedere keer het lampje aangedaan want het geeft net dat beetje licht wat ik vooral naast het huis toch wel nodig heb.
Maar gisteren werd toch het belang bewezen van het lampje. Terwijl ik van de hoek terugloop naar ons tuinhekje komt een van de buurmannen vanaf het eind van de straat achteruit naar mij toe. Toen ik het lichtje van volcontinue aan omzetten naar knipperend remde hij af en blijf ter hoogte van mijn tuinhekje staan en liet Charlie en mij eerst naar binnengaan om daarna door te rijden.
Toch wel goed dat onzinnige idee van Christa ;-)

PS. Die bidonhouder is overigens gelukt en bij ziekenhuisbezoeken heeft hij al zijn waarde bewezen.

Iedere keer als ik een pak snelfilterkoffie moet openmaken moet ik aan mijn broertje denken.

Toen hij ons zag modderen met zo'n pak en mopperen dat we toch altijd weer koffie morsten zei hij dat HIJ dat zonder morsen kon.
Ja, ja, nou, bewijs dat maar.
Voor dat we koffiedrab konden zeggen liet hij ons zien hoe dat dan in zijn werk gaat en inderdaad zonder morsen!

En het is zo simpel dat wij het hadden kunnen verzinnen.

1. Haal het papier van het pak.
2. Prik in de bovenkant met de punt van een schaar een gaatje zodat het vacuum verdwijnt
3. Haal de naad naar boven en schudt deze een beetje uit
4. Knip de hele bovennaad er af
5. Leeg het pak in de koffiebus

Als alles goed is gegaan is het zonder morsen gegaan.

En dat dankzij mijn broertje

Ja ik weet het: ik ben zelf ambtenaar. En nu zelf slachtoffer van de bureaucratie.

Een aantal jaren geleden kreeg ik een brief van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Ik was met ingang van toen "Ambtenaar in algemene dienst, tewerkgesteld gesteld bij het Ministerie van Economische Zaken".
Bij Economische zaken had ik natuurlijk een personeelsnummer.

Dit jaar ben ik in april veranderd van ministerie. Ik werk nu voor het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.

Inmiddels is er een rijksbrede 'afdeling personeelszaken': P-Direkt. Dat is mooi. Dat scheelt een hoop bureaucratie zou je denken. Mijn P-dossier van EZ staat nu bij P-Direkt en als ik van ministerie verhuis, blijf ik natuurlijk "Ambtenaar in algemene dienst", ik word alleen tewerkgesteld bij een ander Ministerie.

Ho.
Stop.

Zo makkelijk is het natuurlijk niet.
Ik heb nu van het Ministerie van Binnenlandse Zaken een ander personeelsnummer.
Mijn oude P-dossier is goed afgesloten (zelfs ik kan er niet meer bij omdat ik nu via een ander emailadres inlog) en om in het nieuwe dossier ingevoerd te krijgen dat ik al meer dan 13 jaar ambtenaar ben, moet ik bewijsstukken daarvan overleggen. Het is niet voldoende dat ik invul dat ik van 1-2-1998 tot 14-4-2011 bij het Ministerie van Economische Zaken heb gewerkt. Ik moet daarvan een bewijs overleggen. Dat kan ik krijgen door een verklaring van arbeidsverleden op te vragen bij bijvoorbeeld het ABP.

Dat arbeidsverleden wordt gebruikt bij het bepalen van de datum van mijn ambtsjubileum en of het recht op sommige regelingen (bijvoorbeeld ouderschapsverlof) goed geregistreerd zijn.

Nou, vorig jaar was ik 12,5 jaar in dienst van de overheid. Die bonus heb ik dus gehad. En de 25 jaar ga ik niet meer meemaken, dus daar hebben we die datum niet voor nodig. Kinderen ga ik niet meer krijgen, dus ouderschapsverlof hoef ik ook niet. Dat wil zeggen: ik zou het wel willen hebben, maar ik krijg het toch niet.

Ik weiger om bewijs te overleggen van mijn arbeidsverleden.

Het is bekend.

Ze zoeken het maar uit.

Wat moet ik hier nou mee lijkt Jeetje te denken.

Badende vogeltjes lustig kwetterend vlak voor me neus

En dit is wat Jeetje zag:

Mijn lief, degene die hier enkele dagen van de week is, Christa dus, is in het dagelijks leven ambtelijk (OR) secretaresse (ja, ik weet het. maar zo schrijf IK het)

In die hoedanigheid heeft ze zelfstandig haar eerste verkiezingen georganiseerd.

Natuurlijk verliepen die goed. Met, durf ik bijna te stellen, met een overweldigende opkomst.

Rara, aan wie lag dat?

Goed, hoor, Lief

x x

En dan zie je de foto's van het gespuis.

En dan loopt je hart vol.

En dan relativeer je maar (het moet zo, het is het beste, zo).

En dan staan de tranen toch nader dan de lach.

Toen we definitief besloten om van Stoppeldijkveer ons huis te maken, was ook al snel de beslissing genomen dat ik in de serre mijn domein zou krijgen. Probleem: de serre lekte. Op een aantal plaatsen. De aanhechting op het atelier was niet waterdicht en vooraan bij de dakgoot stonden ook tupperwarebakjes om het water op te vangen bij regen.

Christa is een aantal keren het dak opgegaan met verschillende middelen, maar uiteindelijk was het een paar weken geleden dan toch zo ver dat we dachten dat het niet meer lekte.

Toen ging het regenen. En toen bleek dat het water gewoon onder de deur door naar binnen liep. Gelukkig lag de nieuwe vloer er nog niet in en was er ook nog niks ingericht. De schade in de garage, waar het water ook naar binnen liep, was veel groter. Daar stonden nog allerlei verhuisdozen waarvan de inhoud nu voor een deel verpest was.

We hebben een gootje gegraven langs de serre en er voor gezorgd dat de boel weer droog werd. En er kwam een nieuwe ondervloer en mooi zeil.

We merkten de laatste weken wel dat de riolering wat moeite had met de aanvoer. Alle regen, maar ook het grotere verbruik van drie of vier personen waar er jarenlang maar één gebruik maakte van toilet, douche en wasmachine, zorgde ervoor dat er regelmatig borrelende geluiden uit de krochten opstegen. Ontstopper leek te helpen, maar niet afdoende.

Afspraak gemaakt met de rioolreinigers. Helaas konden die pas twee weken later komen, op 5 september. Dat was nou net effe twee dagen te laat. Op 3 september waren de buien weer zo hevig dat het water uit het riool in de serre naar boven kwam. En toen Christa uit de badkamer handdoeken ging halen, kwam ze er achter dat daar de prut vrolijk naar boven borrelde.

Dat was op 4 september toch een andere verjaardag dan ik had gedacht. En Christa ook. Want dweilen en vijf wassen mee naar Den Haag nemen als aandenken... nee dat stond niet op de planning.

Begin deze week is het riool gereinigd en is de vloer van de serre provisorisch hersteld. Donderdag is de hulp als een razende tekeer gegaan om de serre deels in te richten maar vooral om het atelier uit te ruimen.

En toen... werd het 10 september. Met Charlie nog even naar de brievenbus lopen, want dat wil ik toch wel volhouden. Daar zagen Christa en ik dit aankomen.

Ik zat in de serre toen het begon te regenen. Nou, ik had het wel vaker horen regenen maar toen ik de hagelstenen op het dak kapot hoorde slaan ben ik toch maar even in het atelier gaan schuilen. Als de stenen door het dak zouden komen dan wel zonder dat ik er onder zat.
Na de korte maar hevige bui bleek de serre droog!!!!!!!
Van overal in onze twittersfeer kwamen berichten van overstromingen en verwoestingen maar onze serre was droog en nog heel!!!!
En toen deden we de deuren open.

Het gootje stond vol water,zo'n 10cm diep. Tot AAN de drempel. Binnenkort toch maar eens het verder af laten werken want deze bui was wel hevig maar niet zo lang.
Goed. Het water bleef dan wel buiten, twee kleine salamandertjes vonden wel hun weg naar binnen. Dat ontlokte Christa nog een noodkreet! En vanochtend vonden we een dode muis in Charlie's etensbakje. Jeetje vindt waarschijnlijk dat wij hem niet genoeg eten geven.

Onze auto's hebben geen schade, maar de auto van de thuishulp zat van voor tot achter onder de pitten. En zo schijnt het in Terneuzen te gelden voor een aantal straten vol auto's.

Afgelopen vrijdag bij de neuroloog geweest voor de uitslag van de MRI.
“Uw rug is versleten maar dat wist u natuurlijk al.”
“Nou nee, dat wist ik niet, want iedereen had altijd gezegd dat er niets te zien was of niets bijzonders te zien was.”
“O.... dan laat ik u het even zien.

Hier bij L4-L5 ziet u dat de tussenwervelschijf helemaal zwart is en daar boven en beneden wat lichter.” Na wat overleg blijkt dat ook de plek die in 2003 geopereerd is.
“En als we dan wat dieper gaan kijken ziet u dat er links een kleine uitstulping is maar rechts is het echt slecht. Niet alleen is daar de tussenwervelschijf uitgestulpt er is ook duidelijk te zien dat ook de wervel niet heel meer is. En dat verklaart ook waarom u rechts meer last heeft dan links.”
“En de meralgia?”
“Nou, in het licht van dit lijkt het mij dat die er niet is.”

En nu, als ik van de pijnstillers af wil zal ik wat anders moeten. Naar de pijnpoli. Ja, maar daar bent u natuurlijk al wel een paar keer geweest. Jaaaaaaa maar dan voor de meralgia, niet voor slijtage.
Dus nu een nieuwe diagnose, misschien is dit dan wel de moeder aller diagnoses.
Dat ik een aantal jaar met een verkeerde diagnose het bos in ben gestuurd gaan we maar niet over nadenken. Dat die roos op mijn been voor de pijnbestrijding nu daar voor nop zit doe ik ook maar laconiek over.
Ik ben toch wel tevreden, ondanks dat ik dan nu weet dat ik er echt nooit en te nimmer meer vanaf kom. Nu weet ik tenminste wat er aan de hand is. Dat het niet een huidzenuw is van mijn bovenbeen die iets mankeert maar gewoon de hele bundel zenuwen en dat het ook niet veroorzaakt wordt door overgewicht. Wat dat aangaat heeft de eerste neuroloog toch wel een beetje gelijk gekregen. Ik ben nu 15 van de 20 kilo kwijt die hij aanraadde om de meralgia kwijt te raken en inderdaad, ik ben de meralgia kwijt. Sterker nog... ik heb hem nooit gehad.

Maandag maar het nieuws vertellen aan de bedrijfsarts want die vindt me nog steeds een aansteller heb ik regelmatig het gevoel. Misschien is dit dan een diagnose die zij medisch objectiveerbaar vindt.

En ik kan nu gerichter op zoek gaan naar revalidatie, gerichter op zoek gaan naar pijnbestrijding en natuurlijk weet ik nu ook dat ik nooit meer hele avonden voor de televisie kan hangen of achter de pc zitten.

Ze klagen nooit dat het te kort of te lang is.

Charlie en

Rolletje. Eigenlijk doet het er niet toe hoe ze heten als ze maar meegaan.

Charlie en Ach in overleg of Ach mee zal gaan maar dan moet wel gecontroleerd worden of hij wel echt beter is. Ach is nog nooit meegelopen, althans nooit verder dan de garage.

Jeetje daarentegen probeert altijd wel mee te lopen maar is zo nu en dan niet op tijd thuis om mee te gaan.

Met een beetje aanpassingen aan het grindpad
kan ik eindelijk beginnen aan de tocht naar de lantarenpaal.

Op heel goeie dagen kan ik zelfs verder lopen, op wat mindere dagen in een keer heen en weer maar momenteel mag ik tijdens het rusten bij de paal genieten van het uitzicht.

worden vooral de werkgevers heel bang want zij worden aan het eind van de rit afgerekend op hun inspanning.

Helaas zijn de lichamen van zieke mensen, zoals dat van mij, niet gebouwd als machines die je iets kunt opleggen en dan wordt dat uitgevoerd.
Natuurlijk kan je in onderling overleg zeggen dat je een bepaald aantal uren per week zult gaan PROBEREN te werken maar omdat mijn lijf ook zijn eigen willetje heeft kan het gebeuren dat je een afspraak niet na kunt komen. Wat dan? Ja wat dan? De werkgever wordt op dit soort problemen afgerekend want ja, het reintegratie-traject wordt niet naar plan uitgevoerd. Diezelfde werkgever kijkt dan naar de wet en ziet dat hij voldoende inspanning moet leveren om de reintegratie te verwezenlijken. Maar wat is voldoende inspanning? Is dat de werknemer steunen en gelegenheid geven om weer uit het dal te komen of is dat keihard zijn en dreigen met salarisinhoudingen en meer van dat soort inhoudingen.
En dan is iedereen verbaasd als de communicatie niet helemaal goed verloopt. Beide partijen staan met hun hakken in het zand en dan wordt er maar weer aan het UWV gevraagd of iedereen het wel goed doet.
Je kan het UWV van alles vragen. Iedere vraag kost echter € 50,- en als je de vraag niet goed genoeg stelt is dat eigenlijk weggegooid geld.

Link: http://margrietblogt.blogspot.com/2011/08/ik-ben-er-stil-van.html?spref=tw

Mijn twittervriendin Margriet twittert niet alleen, ze blogt ook. Gisteren hoorden we van de bezuinigingen op de WTCG. Margriet schreef het blog: Ik ben er stil van

Laat ik het dan maar van de daken schreeuwen: ALLEMAAL LEZEN DAT BLOG VAN MARGRIET.

Laat niemand zich stilhouden.

Ik ga 19 september mijn stem laten horen. Stop de stapeling.

15 september zijn er bij Doc-Direkt verkiezingen. Er zijn tien zetels te verdelen en we hebben elf kandidaten, dus we hebben heuze verkiezingen. Ik ben nu bezig om de gegevens van de kandidaten te verzamelen. Ten eerste moeten ze natuurlijk allemaal lang genoeg bij Doc-Direkt werken. Een nieuwe organisatie, dus de termijn is niet al te lang gesteld, maar toch kwam er nog een enthousiaste aanmelding van iemand die pas twee maanden in dienst is. Die moet een ronde wachten helaas.

Gegevens verzamelen.
Dames en heren, ik wil graag weten wie jullie zijn, waarom je je kandidaat stelt bij de OR en er moet een fotootje bij.

Nu heb ik hier naast me een aantal handgeschreven bereidverklaringen, 'wiewatwaar'verhalen en als klap op de vuurpijl vijf foto's die ik nog moet inscannen. De andere foto's heb ik al elektronisch gekregen.

Het lijkt wel of ik een selectie aan het maken ben voor een nieuwe vlam!

In de tram vanochtend werd ik bijna high van de walm die om twee jongemannen hing die een paar banken voor me zaten. Gelukkig stapten ze eerder uit dan ik. Op het Centraal Station. Twee meter voor de uitgang van de tram staat een grote afvalbak. Terwijl hij richting uitgang loopt neemt de langste van de twee nog een slok uit een onduidelijk blikje en legt dat dan op het achterste bankje bij de uitgang. Ik vraag hem of het nou zoveel moeite is om dat blikje buiten weg te gooien in die afvalbak en ik wijs ernaar. Hij keek nauwelijks naar me, haalde zijn schouders op en liep door. Ik pakte zijn schouder en zei: neem nou mee joh! Ze begonnen alletwee te lachen en stapten uit. Een mevrouw die instapte had een en ander gevolgd, pakte het blikje en gooide het naar buiten achter ze aan. Of ze dachten dat ik dat had gedaan of niet, ze werden in ieder geval behoorlijk vuil. Eentje spuugde zelfs, maar dat was mis. Ik heb ze nog eens, wat harder, gezegd dat het helemaal niet veel moeite zou zijn. Toen kwam de langste dreigend naar me toe "jou krijg ik nog wel". Maar aangezien ik in de tram stond en stevig beide stangen van de opening vasthad, zei ik: kom maar op. Tja... dat deed hij niet natuurlijk. Jammer, want ik had hem makkelijk aangekund.

De HTM-beveiligers? Twee stuks. Eentje bij de ingang van het CS op een meter of vijf. Die stond te roken. De ander moest geloof ik zelfs een stapje opzij doen om ze langs te laten. Ingrijpen? Nee natuurlijk niet. Stel je voor.

voor het vee.

Met etenstijd krijgen de katten vaak een blikje met tonijn en garnaaltjes.
Maar dan moet natuurlijk eerst de eigen bak leeggegeten worden

Om dan toch nog even te kijken of er in dat andere bakje nog wat zit

En als laatste mag Charlie dan ook nog de bakjes leegmaken. Alleen sinds we in Zeeland wonen zit daar niet al te veel meer in. Vaak krijgt hij dan nog wat anders extra.

En zo gaat het op een doodgewone dag maar vandaag was niet helemaal doodgewoon want eindelijk was Charlie's mandje weer gevonden en kreeg een plekje in de nieuwe werkomgeving.

Maar dat mag dan wel aardig zijn hij ligt toch liever hier.